هفتبرکه – صادق رحمانی: مریم دانشور از هنرمندان فعال موسیقی در گراش است که تجربه حضور در اجراهای گروهی و فعالیتهای آموزشی را در کارنامه خود دارد. او موسیقی را زبانی مشترک میان انسانها میداند و بر نقش آن در ایجاد ارتباط و همدلی تأکید میکند. دانشور در کنار فعالیت هنری، به حفظ و انتقال میراث موسیقایی منطقه نیز توجه ویژهای دارد و ثبت نغمهها، آیینها و ترانههای محلی را برای آشنایی نسلهای آینده ضروری میداند. او همچنین فضای مجازی را بستری مناسب برای آموزش و معرفی آثار هنری میشمارد و معتقد است حمایت از هنرمندان و استعدادهای جوان میتواند به پویایی بیشتر موسیقی در گراش کمک کند. در این گفتوگو، او از تجربههای شخصی، دغدغههای فرهنگی و نگاه خود به آینده موسیقی شهر سخن میگوید.
مریم دانشور، خانهدار و دارای مدرک دیپلم است. او از دهه ۱۳۹۰ وارد عرصه موسیقی شد و ساز سهتار را از محضر استاد مهرآزمای آموخت و برای مدت کوتاهی دف را فرا گرفت و تاکنون چندین اجرای گروهی با گروه موسیقی سودا، در سالن علیشیری و تالار وحدت لار و سالن دانشکده گراش و سالن شوری داشته است.
هفت پرسش مکتوب هفتبرکه و پاسخهای دانشور را بخوانید.
صادق رحمانی: نخستین تجربه یا خاطره ماندگار شما در عرصه موسیقی چیست؟
مریم دانشور: تجربه نخستین اجرا در تالار وحدت لار با قطعه «نام جاوید وطن» برایم فراموشنشدنی بود. وقتی حضار همصدا با ما نام «وطن» را فریاد زدند و ایستاده تشویقمان کردند، حس غرور و خوشحالی وصفنشدنیای داشتیم. اما شیرینترین لحظه زمانی بود که اعلام کردند گروه «سودا» به عنوان برترین اجرای برنامه انتخاب شده است.
رحمانی: موسیقی از نگاه شما چه جایگاهی در زندگی و جامعه دارد؟
دانشور: موسیقی هنری است که میتواند زبان مشترک بین افراد باشد. آرزوی من صرفاً آموزش نیست؛ بیشتر از هر چیز دلم میخواهد هنگام نوازندگی، حس و حالی واقعی به شنونده منتقل کنم؛ اجرایی که نه خستهکننده باشد و نه خشک و بیروح. اگر روزی این امکان فراهم شود، دوست دارم گروهی ویژه بانوان تشکیل دهم؛ متشکل از نوازندگان سازهای زهی و کوبهای، همراه با همخوانی. باور دارم صداهای بسیاری در گلوها خاموش ماندهاند که فقط به یک فرصت برای شنیده شدن نیاز دارند. موسیقی، اگر از دل برآید، میتواند همان صدای ناگفته را به گوش دیگران برساند.
رحمانی: چه چیزی باعث میشود با وجود دشواریها همچنان به فعالیت موسیقایی ادامه دهید؟
دانشور: تمرینهای گروهی زمانی ارزش واقعی خود را نشان میدهند که با استقبال و تشویق مخاطبان به ثمر بنشینند و رضایت آنها را به همراه داشته باشند.
رحمانی: برای حفظ و انتقال میراث موسیقایی منطقه به نسلهای آینده چه باید کرد؟
دانشور: موسیقی هر منطقه ریشه در تاریخ و قدمت آن منطقه دارد. آیینهای محلی و مذهبی، لالاییهای مادران برای کودکان، شعرهای آهنگینی که هنگام بازیهای محلی خوانده میشده و همنوازی در جشنها و عروسیها، همگی بخشی از این میراث هستند. میتوان این آثار را با کمک بزرگترها ضبط و جمعآوری کرد و به نسل جوان انتقال داد.
رحمانی: فضای مجازی چه تأثیری بر آموزش و گسترش موسیقی داشته است؟
دانشور: فضای مجازی میتواند فرصت مناسبی برای آموزش موسیقی، بهویژه برای افراد مبتدی یا کسانی باشد که به هر دلیلی امکان حضور در کلاسهای حضوری را ندارند. همچنین استادان و موسیقیدانان میتوانند آثار، آموزشها و فعالیتهای خود را آسانتر در این فضا معرفی کنند و با مخاطبان بیشتری ارتباط داشته باشند.
رحمانی: آینده موسیقی گراش را چگونه میبینید؟
دانشور: با وجود هنرجویان مستعد، پرتلاش و علاقهمند، آیندهای درخشان در انتظار موسیقی شهرمان خواهد بود؛ از نوازندگی گرفته تا خوانندگی. در میان جوانان این شهر استعدادها و صداهای ارزشمندی وجود دارد که شاید به دلایل مختلف هنوز فرصت کافی برای دیده شدن و شکوفایی پیدا نکردهاند. امیدوارم با حمایت بیشتر، فراهم شدن بستر مناسب و نگاه مثبتتر به فعالیتهای هنری، همه هنرمندان، از جمله بانوان هنرمند، بتوانند در چارچوب قوانین و شرایط فرهنگی جامعه استعدادهای خود را ارائه دهند و سهم خود را در رشد و شکوفایی موسیقی شهر ایفا کنند.
رحمانی: چه پیشنهادی برای طرح «اتفاق هنری گراش» دارید؟
دانشور: به نظر من حمایت و دعوت از هنرمندان بااستعداد و باتجربهای که کمتر شناخته شدهاند، میتواند یکی از بخشهای جذاب این رویداد باشد. برگزاری جشنواره یا چند اجرای کوتاه با حضور نوازندگان سازهای سنتی و پاپ، در کنار استعدادیابی جوانان علاقهمند به موسیقی توسط همین هنرمندان، علاوه بر ایجاد انگیزه در نسل جوان، فرصتی برای معرفی استعدادهای تازه خواهد بود.
