هفتبرکه – صادق رحمانی: خوشنویسی از کهنترین و ماندگارترین هنرهای ایرانی است؛ هنری که در آن زیبایی بصری با معنا و اندیشه درهم میآمیزد. در گراش نیز این هنر به همت استادان و هنرجویان علاقهمند، جایگاه خود را حفظ کرده و نسلهای مختلفی را با ظرافت و نظم کلمات آشنا ساخته است. «اتفاق هنری گراش» فرصتی است تا هنرمندان شهر از تجربهها، دغدغهها و چشماندازهای خود سخن بگویند و ظرفیتهای هنر را برای توسعه فرهنگی جامعه به اشتراک بگذارند. در این گفتوگو، یکی از هنرمندان خوشنویس گراش از مسیر ورود خود به این هنر، نقش استادان، چالشهای فعالیت هنری و ضرورت حمایت از هنرمندان سخن گفته است.
راضیه فتحپور، خانهدار و دارای مدرک دیپلم است و علاقه و پشتکار، او را به سمت هنر خوشنویسی سوق داده است. شرکت در چند نمایشگاه گروهی خوشنویسی، و تدریس خط تحریری در مقطع ابتدایی، در کارنامهی هنری او میدرخشد.
هفت پرسش مکتوب هفتبرکه و پاسخهای فتحپور را بخوانید.
صادق رحمانی: چه عاملی باعث شد به خوشنویسی گرایش پیدا کنید و چه چیزی شما را به ادامه این مسیر ترغیب میکند؟
راضیه فتحپور: از کودکی از خط خوبی برخوردار بودم و تشویق معلم دوره ابتدایی و دوستانم باعث شد در ۱۴ سالگی خوشنویسی را زیر نظر آقای گلستانه آغاز کنم. پس از وقفهای طولانی، به توصیه خانم خوشابیزاده دوباره به این هنر بازگشتم و در یک دوره تابستانی، خط تحریری را نزد ایشان آموختم. پس از آن نیز در خانه فرهنگ، آموزش خوشنویسی را زیر نظر استاد محمد تمیز ادامه دادم و موفق به دریافت درجه ممتاز شدم. استاد تمیز نقش بسیار مهمی در ایجاد انگیزه و تداوم مسیر هنری من داشتهاند و همواره خود را مدیون راهنماییهای ایشان میدانم.
رحمانی: به نظر شما خوشنویسی چه جایگاهی در میان مردم گراش دارد و میزان استقبال جامعه از آن چگونه است؟
فتحپور: خوشنویسی در میان علاقهمندان به هنر از جایگاه مناسبی برخوردار است. خوشبختانه در انجمن خوشنویسان گراش استادان توانمند، دلسوز و بااخلاقی حضور دارند که با جدیت به آموزش این هنر میپردازند و همین موضوع به تداوم و گسترش خوشنویسی در شهر کمک کرده است.
رحمانی: منزلت اجتماعی هنرمندان در گراش را چگونه ارزیابی میکنید؟ آیا هنرمندان از حمایت و احترام متناسب با فعالیت خود برخوردار هستند؟
فتحپور: به نظر من هنوز آنگونه که شایسته است به هنرمندان توجه نمیشود. هنرمندان در هر رشتهای که فعالیت میکنند، بخشی از سرمایه فرهنگی جامعه هستند و لازم است جایگاه و ارزش فعالیتهای آنان بیش از پیش مورد توجه و حمایت قرار گیرد.
رحمانی: کدام استادان، هنرمندان یا چهرههای فرهنگی بیشترین تأثیر را بر شکلگیری نگاه و مسیر هنری شما داشتهاند؟
فتحپور: استاد محمد تمیز و استاد جواد اکبری بیشترین تأثیر را در شکلگیری نگاه و مسیر هنری من داشتهاند و از آموزهها و حمایتهای آنان بهره فراوان بردهام.
رحمانی: مهمترین چالشهای شما برای ادامه فعالیت هنری در گراش چیست و چه امکاناتی میتواند به تداوم و رشد این مسیر کمک کند؟
فتحپور: یکی از مهمترین نیازهای هنرمندان، برخورداری از فضای آموزشی و تخصصی مناسب است. سالها در خانه فرهنگ فعالیت میکردیم و با تلاشهای استاد اکبری، فضای جداگانهای برای برگزاری کلاسها و آزمونها فراهم شد، اما همچنان به مکانهای گستردهتر و امکانات بهتر نیاز داریم. همچنین برای برگزاری نمایشگاههای خوشنویسی با کمبود فضای مناسب مواجه هستیم. گالری «اُ» نیز به دلیل پلههای متعدد و شیب زیاد، دسترسی و بازدید را برای برخی علاقهمندان دشوار کرده است.
رحمانی: تجربه شما از حضور در نمایشگاهها، رویدادهای هنری و عرضه آثار چیست؟ چه انتظاری از برگزاری نمایشگاههای هنری در گراش دارید؟
فتحپور: خوشبختانه گراش از هنرمندان فعال و توانمندی برخوردار است و آثار آنان در نمایشگاههای مختلف ارائه و دیده میشود. مهمترین انتظار من، ایجاد و تجهیز فضایی مناسب و استاندارد برای برگزاری نمایشگاههای هنری است؛ موضوعی که سالهاست به یکی از دغدغههای اصلی هنرمندان تبدیل شده است.
رحمانی: طرح «اتفاق هنری گراش» را برای معرفی و فروش آثار هنری تا چه اندازه مؤثر میدانید و چه پیشنهادهایی برای موفقیت بیشتر این طرح دارید؟
فتحپور: همه ما تلاش میکنیم این طرح به نتایج مطلوبی در حوزههای مختلف هنری برسد و امیدواریم پیشنهاد دکتر رحمانی با حمایت هنرمندها خروجی ارزشمندی داشته باشد. البته میزان موفقیت آن تا حد زیادی به استقبال مردم و همچنین شرایط اقتصادی جامعه بستگی دارد. در کنار این عوامل، همبستگی و همدلی هنرمندان، توجه شهروندان و حضور بازدیدکنندگان میتواند نقش مهمی در موفقیت «اتفاق هنری گراش» ایفا کند.
