هفتبرکه – صادق رحمانی: موسیقی یکی از ماندگارترین جلوههای فرهنگ و هنر هر جامعه است؛ هنری که میتواند احساس، خاطره، هویت و تجربههای جمعی را در قالب صدا و نغمه منتقل کند. در سالهای اخیر، فعالیت هنرمندان موسیقی در گراش و منطقه لارستان رونق بیشتری یافته و نسل تازهای از علاقهمندان به این هنر پا به عرصه گذاشتهاند. در ادامه مجموعه گفتوگوهای «اتفاق هنری گراش»، با محمدحسین کامرانی، نوازنده و سازنده عود و دبیر انجمن موسیقی گراش، درباره تجربههای شخصی، وضعیت موسیقی در شهر، چالشهای پیش روی هنرمندان و چشمانداز آینده این هنر به گفتوگو نشستهایم.
محمدحسین کامرانی، متولد مهرماه ۱۳۷۲، نوازنده، مدرس و سازندهی ساز عود است. او فعالیتش را در عرصه موسیقی از سال ۸۵ با فراگیری ساز تنبک شروع کرده است و از سال ۹۳، به فراگیری حرفهای ساز عود در شاخههای موسیقی جنوبی، ردیف موسیقی ایرانی و مقامهای عربی و موسیقی فولک پرداخته است. او از سال ۹۴ ساخت ساز عود برای داخل و خارج از ایران، و از سال ۹۷ تدریس نوازندگی این ساز را آغاز کرده است. او عضو افتخاری انجمن موسیقی هرمزگان است و تجربه همکاری و نوازندگی با هنرمندان مطرح کشور و همچنین گروههای موسیقی منطقه و اجرای کنسرتهای متعدد را نیز دارد. کامرانی از خردادماه امسال به مدیریت انجمن موسیقی انتخاب شد.
کامرانی در زمینه آهنگسازی و انتشار آثار بیکلام موسیقی به همراه موزیک ویدیو نیز فعالیت دارد. او تاکنون سه قطعه «تبعید» (+)، «گُلخَن» و «آواز خاک» را منتشر کرده است (صفحه اینستاگرام) و با این قطعهی آخر، مقام سوم «جشنواره ملی موسیقی بیکلام خلیج فارس» را در سال ۱۴۰۴ کسب کرده است.
هفت پرسش مکتوب هفتبرکه و پاسخهای کامرانی را میخوانیم.
رحمانی: اولین قطعه، ساز یا صدایی که شما را تکان داد و باعث شد موسیقی را جدی دنبال کنید چه بود؟ آن تجربه چه تأثیری بر شما گذاشت؟
کامرانی: فضای موسیقایی خانواده و به تعبیر بهتر، ذات موسیقایی خانواده، نخستین عامل علاقهمندی من به موسیقی بود. از همان سالهای کودکی، هنر و موسیقی بخشی از زندگی ما بود و این فضا حس خوبی از زندگی در دنیای هنر را در من ایجاد کرد.
رحمانی: موسیقی برای شما بیشتر یک هنر است، یک زبان برای بیان احساسات، یا شیوهای برای ارتباط با دیگران؟ چرا؟
کامرانی: موسیقی برای من هم هنر است، هم زبان احساس و هم پلی برای ارتباط با دیگران. موسیقی میتواند بدون نیاز به کلام، احساسات و تجربههای انسانی را منتقل کند و میان افراد پیوندی عمیق ایجاد کند.
رحمانی: در اجرای موسیقی، کدام لحظه برایتان ارزشمندتر است: ساعتهای تمرین و آفرینش اثر یا لحظهای که مخاطب با موسیقی شما ارتباط برقرار میکند؟
کامرانی: هر دو بخش اهمیت ویژهای دارند، اما لحظهای که مخاطب با اثر ارتباط برقرار میکند، نتیجه تمام ساعتهای تمرین و تلاش هنرمند است. این ارتباط، ارزش و معنای واقعی هنر را آشکار میکند.
رحمانی: کدام هنرمندان بیشترین تأثیر را بر نگاه و مسیر هنری شما داشتهاند؟
کامرانی: از میان هنرمندان تأثیرگذار میتوانم به همایون شجریان، زندهیاد هایده، ناصر چشمآذر، محمد حیدری، نیکوس هاتزوپولوس، عبادی الجوهر، محمد عبده، نبیل شعیل، رابح صقر، فرید الاطرش و خالد عبدالرحمن اشاره کنم. هر یک از این هنرمندان از زاویهای متفاوت بر نگاه و سلیقه موسیقایی من اثر گذاشتهاند.
رحمانی: مهمترین چالشهای فعالیت موسیقایی در گراش چیست؟
کامرانی: به نظر من مهمترین چالش هنرمندان، مسائل مالی است. تداوم فعالیت هنری نیازمند حمایت و پشتیبانی است. مردم و مسئولان میتوانند با فرهنگسازی، حمایت و توجه بیشتر به فعالیتهای هنری، مسیر رشد و فعالیت هنرمندان را هموارتر کنند.
رحمانی: تجربه شما از اجراها و رویدادهای موسیقایی چیست و چه انتظاری از برگزاری چنین برنامههایی دارید؟
کامرانی: رویدادهای موسیقایی فرصتی هستند تا هنرمند بتواند حاصل سالها تلاش، تجربه و آموختههای خود را به مخاطبان ارائه کند. حضور و استقبال مردم، بزرگترین انگیزه برای ادامه مسیر هنری است و حتی میتواند تا حدی به تأمین هزینههای فعالیت هنرمندان نیز کمک کند.
رحمانی: طرح «اتفاق هنری گراش» را چگونه ارزیابی میکنید؟
کامرانی: «اتفاق هنری گراش» ایدهای ارزشمند و مؤثر است و میتواند برای همه رشتههای هنری مفید باشد. ما هنرمندان باید با همدلی، تعامل و همکاری در کنار حمایت مردم و مسئولان از چنین فرصتهایی برای ترویج فرهنگ و هنر سالم استفاده کنیم. شاید این طرح در کوتاهمدت تأثیر چشمگیری نداشته باشد، اما بدون تردید آغاز یک مسیر امیدبخش است و ما به آینده و روزهای روشن هنر در گراش باور داریم.
