هفتبرکه – صادق رحمانی: موسیقی برای بسیاری از هنرمندان تنها یک حرفه نیست، بلکه بخشی از شیوه زیستن و نگاه آنان به جهان است. عباس امانی از هنرمندان فعال عرصه موسیقی گراش است که سالها در زمینه آموزش، اجرا و فعالیتهای موسیقایی حضور داشته و با نسلهای مختلف هنرجویان در ارتباط بوده است. او در این گفتوگو از چگونگی ورودش به دنیای موسیقی، جایگاه اجتماعی هنرمندان، نیازهای این حوزه و نگاه خود به طرح «اتفاق هنری گراش» سخن گفته است.
عباس امانی، متولد ۵ فروردین ۱۳۶۳ در گراش است و از سال ۱۳۸۳ وارد موسیقی شده است. او به مدت ۸ سال رییس انجمن موسیقی بود و موسیقی و آواز پاپ را آموزش میدهد. مدرک تحصیلی او فنی و حرفهای است و در طول این سالها، پنج دوره جشنواره هنرجویی و چهار دوره کنسرت انفرادی برگزار کرده است.
امانی در زمینهی ساخت آهنگهای فولکلور محلی مانند «یک شو که بَرو اونت» در این سالها فعال بوده که با استقبال مخاطبان موسیقی روبرو شده است. او همچنین با همکاری بامداد افشار، تیتراژ فیلم کوتاه «کاشوخین» و تیتراژ پایانی فیلم کوتاه «باگ» از ساختههای کیوان محسنی، کارگردان و فیلمساز گراشی را خوانندگی کرده است. عباس امانی سالها است در آموزشگاههای مختلف در گراش، لار و اوز به تدریس موسیقی مشغول است. او به دلیل همکاری با بنیاد پیشگیری از سرطان، از رییس بنیاد پیشگیری از سرطان جنوب فارس، لوح تقدیر دریافت کرده است.
هفت پرسش مکتوب هفتبرکه را با پاسخهای امانی میخوانیم.
صادق رحمانی: نخستین جرقه علاقه شما به موسیقی چگونه شکل گرفت و چه عاملی باعث شد این مسیر را بهطور جدی دنبال کنید؟
عباس امانی: آن زمان فضای مجازی وجود نداشت و من دوران خدمت سربازی را در شیراز میگذراندم. کمکم به این مسیر علاقهمند شدم. راستش را بخواهید، وقتی در خیابان جوانهایی را میدیدم که کیف گیتار به دوش دارند، به آنها حسودیام میشد! همین حس و علاقه باعث شد وارد دنیای موسیقی شوم و آن را جدی دنبال کنم.
رحمانی: موسیقی چه جایگاهی در زندگی شما و در میان مردم گراش دارد؟
امانی: اگر دوباره به گذشته برگردم، باز هم همین مسیر موسیقی را انتخاب میکنم. اهالی هنر همیشه به من لطف داشتهاند و دارند. مردم عادی هم، دستکم آنهایی که صدای مرا شنیدهاند یا کارهایم را در فضای مجازی دیدهاند، همواره با احترام و محبت برخورد کردهاند.
رحمانی: منزلت اجتماعی هنرمندان موسیقی در گراش را چگونه ارزیابی میکنید؟ آیا از حمایت کافی برخوردار هستند؟
امانی: حمایت مالی یا امکانات ویژهای وجود ندارد. بیشتر ما هنرمندان موسیقی، مانند سایر مردم، شغل دیگری هم داریم. معمولاً صبح تا ظهر مشغول کار روزانه هستیم و از عصر به بعد به آموزش موسیقی یا فعالیتهای هنری میپردازیم.
رحمانی: کدام هنرمندان و چهرههای فرهنگی بیشترین تأثیر را بر مسیر هنری شما داشتهاند؟
امانی: محمد خواجهپور، مسعود غفوری، حسن غفوری، آقای شامحمدی، عبدالرضا افشار و بسیاری از دوستان دیگر در این مسیر بر من تأثیرگذار بودهاند. نامها بیش از آن است که بتوان همه را در اینجا ذکر کرد.
رحمانی: مهمترین نیاز امروز موسیقی در گراش چیست و چه امکاناتی میتواند به رشد این حوزه کمک کند؟
امانی: به نظر من مهمترین نیاز، داشتن یک سالن تخصصی موسیقی با تجهیزات مناسب و همچنین یک استودیوی ضبط قدرتمند است. چنین امکاناتی میتواند نقش مهمی در رشد و ارتقای فعالیتهای موسیقایی شهر داشته باشد.
رحمانی: از برگزاری برنامهها و رویدادهای موسیقایی در گراش چه انتظاری دارید؟
امانی: انتظار خاصی نداریم؛ همین که هنگام اجرا سنگی پیش پای هنرمندان گذاشته نشود و موانعی ایجاد نکنند، جای قدردانی دارد.
رحمانی: طرح «اتفاق هنری گراش» را تا چه اندازه در معرفی و حمایت از هنرمندان مؤثر میدانید؟
امانی: اگر این طرح به مرحله اجرا برسد، بسیار کاربردی و ارزشمند خواهد بود. البته در سالهای گذشته نیز نشستها و ایدههای مشابهی مطرح شده که پس از مدتی به فراموشی سپرده شدهاند. امیدوارم این بار برنامه به مرحله عملیاتی برسد و نتایج ملموسی برای هنرمندان شهر به همراه داشته باشد.
