هفتبرکه – صادق رحمانی: هنر برای بسیاری از هنرمندان تنها یک مهارت یا حرفه نیست، بلکه راهی برای بیان احساسات، تجربهها و نگاه شخصی به جهان است. در شهرهای کوچک نیز هنرمندان با وجود محدودیتها و دشواریهای فراوان، تلاش میکنند آثار خود را خلق و به مخاطبان عرضه کنند. یکی از مهمترین دغدغههای این هنرمندان، فراهم شدن فرصتهایی برای دیده شدن، کسب تجربههای تازه و ارتباط با جریانهای حرفهایتر هنر است. در مجموعه گفتوگوهای «اتفاق هنری گراش» تلاش میکنیم با هنرمندان شهر درباره مسیر فعالیت، چالشها و چشماندازهای پیش رو گفتوگو کنیم. آنچه در ادامه میخوانید، گفتوگویی است با امین حیدری، یکی از هنرمندان جوان گراش که از تجربههای شخصی خود در مسیر هنر و ضرورت حمایت عملی از هنرمندان سخن گفته است.
امین حیدری مسیر هنری خود را از سال ۱۴۰۰ با حضور در کلاسهای تئاتر مجتبی حسینی قیری آغاز کرد و بعد از آن هم در دو تئاتر به روی صحنه رفته است. او چندین مدرک بازیگری دارد و در تلهفیلم «میم مثل مأمور» نیز حضور داشته و به دلیل علاقهاش به فیلم و سینما وارد حوزهی تولید آثار تصویری شده است. اولین تجربهی تصویری او مستند محرمی «بوشهری-گراشی» بود که احمدرضا تاجبخش مداح نامآشنای گراشی در آن نقشآفرینی کرد (فیلم را در هفتبرکه ببینید). بعد از آن با ساخت چند تیزر تبلیغاتی، دومین مستند خود با عنوان «سنتی-گراشی» را کارگردانی کرد که از شبکهی استانی نیز پخش شد (فیلم را در هفتبرکه ببینید).
هفت پرسش هفتبرکه و پاسخهای حیدری را میخوانیم.
صادق رحمانی: چه چیزی شما را به فعالیت هنری علاقهمند کرد و مهمترین انگیزهتان برای ادامه این مسیر چیست؟
امین حیدری: احساس خلق کردن یک اثر هنری و بروز دادن حسوحال، علایق و نگاه شخصی خودم در یک اثر، مهمترین انگیزه من بوده است. اینکه بتوانم نتیجه این احساس و خلاقیت را در معرض دید دیگران قرار دهم، برایم لذتبخش و ارزشمند است.
رحمانی: به نظر شما هنر شما چه جایگاهی در میان مردم گراش دارد و میزان استقبال از آن چگونه است؟
حیدری: استقبال و حمایت از این حوزه هنری هنوز بسیار کم است، اما از نظر اجتماعی، فعالیت در این عرصه یک کار جدید، متفاوت و تا حدی باکلاس محسوب میشود و همین موضوع باعث شده نگاه مردم به آن تا حدی مثبت باشد.
رحمانی: منزلت اجتماعی هنرمندان در گراش را چگونه ارزیابی میکنید؟
حیدری: به نظر من هنرمندان در گراش مورد احترام هستند، اما این احترام بیشتر در حد تعریف و تمجید باقی میماند و کمتر به حمایت عملی یا پشتیبانی مالی منجر میشود. در نهایت هر کسی که در این مسیر فعالیت میکند باید بتواند روی تواناییهای خودش حساب کند و گلیم خود را از آب بیرون بکشد.
رحمانی: چه کسانی بیشترین تأثیر را بر شکلگیری مسیر هنری شما داشتهاند؟
حیدری: در پایه هفتم، دبیر هنرمان جناب آقای اعتقادی استعداد مرا کشف کرد. پس از آن، استاد مجتبی حسینی قیری که از چهرههای شناختهشده تئاتر هستند، نقش مهمی در پرورش علاقه و نگاه هنری من داشتند. همچنین با دنبال کردن آثار و فعالیتهای آقای داوود میرباقری، به فیلمسازی علاقهمند شدم و این حوزه برایم جذابیت ویژهای پیدا کرد.
رحمانی: مهمترین چالش شما برای ادامه فعالیت هنری چیست؟
حیدری: مهمترین چالش، فقط و فقط هزینهها و نبود حمایت مالی است. بسیاری از ما آموزش دیدهایم، کلاس رفتهایم و تجربههایی به دست آوردهایم، اما برای ادامه مسیر و ارائه تواناییهای خود نیازمند شرایط و امکاناتی هستیم که بتوانیم هنرمان را بهتر معرفی کنیم.
رحمانی: ارزیابی شما از رویدادهای هنری برگزارشده در گراش چیست؟
حیدری: در بیشتر رویدادهایی که در گراش برگزار میشود، معمولاً همان هنرمندان همیشگی و برنامههای تکراری حضور دارند. در نتیجه، نه تجربه تازهای به دست میآوریم و نه چیز جدیدی یاد میگیریم. به نظر من بهتر است از هنرمندان شناختهشدهتر، باتجربهتر و چهرههای مطرح هنری دعوت شود تا سطح رویدادها ارتقا پیدا کند و فرصتهای یادگیری بیشتری برای هنرمندان شهر فراهم شود.
رحمانی: نظر شما درباره طرح «اتفاق هنری گراش» چیست؟
حیدری: هنوز متن و جزئیات این طرح را مطالعه نکردهام و به همین دلیل نمیتوانم درباره آن اظهار نظر دقیقی داشته باشم.
