هفتبرکه: مدرسه شجره طیبه میناب در تاریخ شنبه نهم اسفندماه ۱۴۰۴ با حمله هوایی آمریکایی-صهیونی بمباران شد و در پی آن ۱۶۸ دانشآموز پرپر شدند که از میان آنان نام امیرمحمد و حلما قاسمی خواهر و برادری اهل روستای لباشکن گراش نیز دیده میشد.
صادق رحمانی این رباعیها را به نیت تسلیت به مردم داغدار میناب و همه ایرانیان که تا سالها این فاجعه را به یاد خواهند داشت، سروده و خوانده است.
محمد رستمپور کار ضبط صدا و تولید ویدیو را در استودیو پارسینای موسسه هفتبرکه بر عهده داشته است.
یک
پیچید صدای بغض در کوچهی باد
کودک وسط حیاط از تاب افتاد
پاشید به روی دفتر نقاشی
آن دست که بوی قلیهماهی میداد
دو
تیغ آمد و بر گلوی دختر زد چاک
فریاد کشیدند درختانی پاک
بستند به سنگ دستهدسته گل سرخ
صد آینه تکهتکه افتاد به خاک
سه
در خندهی تو پرچم ایران خندید
نام تو پرندهایست همنام شهید
آن لحظه که از کبوتران میگفتی
پرواز به روی شانههایت بالید
چهار
ناگاه زمین و آسمانی که نبود
شعری که نبود داستانی که نبود
دستی که نبود تا که دستی گیرد
فریاد نبود در دهانی که نبود
پنج
دختر شد گم، جعبهمدادش شد گم
لبخند مرا ندیدهاید ای مردم؟
دنیا دارد گرد سرم میچرخد
چون پنکهی سقفی کلاس سوم
شش
ابر آمد و نمنمانه بارید به خاک
با چشم تو آفتاب تابید به خاک
لبخند زدی به روی همشاگردی
لبخند تو لختهلخته پاشید به خاک
هفت
پاکیزهتر از زلالی آبیها
هر واژهاش آرامش بیتابیها
کو رهبر انقلاب تا بنویسد
یک کاغذ تسلیت به مینابیها
