هفت‌برکه: بهار که می‌رسد، بوی علف تازه بار دیگر سنتی کهن را در مناطق جنوبی زنده می‌کند؛ سنتی که هر منطقه آن را به نامی می‌شناسد اما روح مشترکی در آن جریان دارد؛ جمع‌کردن، پیچیدن و خشک‌کردن علوفه برای روزهای گرم و کم‌علف؛ «گیاه زته».
پروانه شهابی که با دوربین موبایلش حال‌وهوای اطرافش را ثبت می‌کند، می‌گوید: «ما در بیرم بهش می‌گوییم بِریزه زدن (از فعل ریختن می‌آید) و ترکیبی از فعل‌های بریدن، ریختن و پیچیدن است و بعضی جاها به آن می‌گویند؛ بُریدَه زدن.»
در فداغ نیز نام دیگری برای این سنت وجود دارد. فاضل نریمانی، فعال اجتماعی اهل فداغ، توضیح می‌دهد: «ما در فداغ به آن می‌گوییم، بِرِدو، طناب گیاهی بلند که پیچیده می‌شود و روی دیوار آویزان می‌کنند تا خشک شود، کل پروسه می‌شود بردو زتو.»
با وجود تفاوت در نام‌ها، هدف یکی است: نگه داشتن نعمت بهار برای روزهای آفتابی و سخت تابستان. سنتی که با همکاری اعضای خانواده انجام می‌شود و همچنان جای خود را در زندگی مردم حفظ کرده است.
در یک صبح خوش‌رنگ بهاری، مجید افشار، عکاس هفت‌برکه، مهمان صحرو مظفری‌فرد و پدر اسد محسنی شده؛ به بوییدن علف تازه و تماشای سنتی که نسل‌ها آن را پاس داشته‌اند. او دوربینش را به دست گرفته و گوشه‌هایی از این سنت قدیمی را ثبت کرده؛ تصاویری از دست‌هایی که علف را بعد از بریدن، روی زمین می‌ریزند، می‌پیچند و بر دیوار آویزان می‌کنند. صحنه‌هایی که نشان می‌دهد گیاه زَتَه، با هر نامی که خوانده شود، هنوز بخشی زنده و ارزشمند فرهنگ این مناطق است.
