هفتبرکه – محمد خواجهپور : زندگی کردن در ایرانمان روز به روز سختتر و جانکاهتر میشود و نوشتن و گفتن که نه تنها کار، بلکه بخشی از زندگی ماست، توانی فوق انسانی میخواهد که گاهی در خودمان نمیبینیم.
نوشتن در این وضعیت شکافهای اجتماعی، از بین رفتن امید به آینده و فشارهای کمرشکن اقتصادی و سیاسی شبیه راه رفتن در یک میدان مین است. هر کلمه میتواند تا روزها نویسنده را زمینگیر کند، یا خودش را در میانهی شکافهای اجتماعی بیابد، جایی که حتی فعالیت عادی روزنامهنگاری میتواند صدها نوع تفسیر شود، از انتقاد به وضعیت بحرانی گرفته تا عادیسازی شرایط. ما هم میدانیم که در اوضاع کنونی، هر کنشی میتواند ناهنجار باشد و هر تصمیمی نادرست باشد، ولی آیا مگر میتوان چشم بست و نشست؟
خاموشی ۱۵ روزه اینترنت و راههای ارتباطی باعث شد که از انجام وظیفه خود برای خبررسانی به همشهریان باز بمانیم و حتی اکنون که اینترنت قطرهچکانی به راه افتاده است، هنوز به سایت هفتبرکه دسترسی نداریم و با هزار دردسر وصل شدهایم، مثل کسی که دستهاش کرخت شده است، دلمان به کار نمیرود. اما مگر میتوان جریان زمان و حرکت شتابان دنیا را نگه داشت؟
هفتبرکه یک رسانه رسمی با مجوز وزرات فرهنگ و ارشاد اسلامی است و میدانیم مخاطبان ما نیز این واقعیت را درک میکنند که آنچه مینویسیم در حدی است که چارچوبهای اداری و سیاسی به ما مجال میدهد وگرنه گفتنیها بسیارتر است و گاهی کار ما صرفا ثبت آنچه میگذرد است نه حتی نمایاندن حقیقت و واقعیت. اما مگر همیشه تاریخ قضاوت نکرده است؟
رویکرد ما از همان ابتدا تمرکز بر اخبار شهر گراش بوده است این انتخاب نه از سر تعصب بلکه به این دلیل بوده که به محدود بودن توان خود آگاه هستیم. نوشتن از گراش نه به معنی بیخبری از ایران و دنیا ست، بلکه اعتماد و قراری است که با مخاطبان خود داریم که آنها مسیرهای بسیاری برای اطلاع از واقعیتها و اخبار بیپایان ایران و جهان دارند و ما فقط خبرهای شهر خود را منتشر میکنیم. اما مگر میتوان ایران را کنار گذاشت و فقط به شهر خود که بخشی از پیکرهی ایران است، اندیشید؟
این ۱۵ روز و محروم شدن همگی ما از حق ارتباط، تجربه دیگری بر این ۲۰ سالی بود که با هم هستیم. پوزش میخواهیم اگر نتوانستیم کاری را که باید انجام بدهیم، ما هم چون شما گیج بودیم و بیخبر. بارها به این فکر کردیم که در صورتی قطعی دوباره راههای ارتباطی، چگونه تا حد امکان به هم متصل بمانیم و حتی برای آن برنامه ریختهایم. مگر جز «تا حد امکان» برای ادامه دادن راه دیگری داریم؟